gdy ujrzeć chciał słońce, rodziców i świat;
był pączkiem dopiero, nie kwiatem w rozkwicie...
Nie wiedział, że w cieniu przyczaił się kat.
Chciał wierzyć i kochać, żeglować w marzeniach,
arkana znać dobra, rozumieć, czym zło...,
lecz los go oszukał i z śmierci strumienia
truciznę darował, by zmienić go w proch.
Nim ludzie zaczęli dzień święcić jedyny,
gdy rodził się Chrystus, radował się Bóg...;
ktoś wrota otworzył do obcej krainy,
zamkniętej dla życia, gdzie kres wszystkich dróg.
I nim pierwsza gwiazdka na niebie błysnęła,
Aniołka pogrążył śmiertelny, zły sen...
A kiedy lampkami choinka płonęła,
serduszko dzieciątka nie biło już, nie...
Gdzież jest ta nadzieja, co wierzyć pozwala,
co rany ma goić, osuszać zdrój łez?
Dlaczego najświętszych nam śmierć odebrała?
Kto jutro o szczęściu zaśpiewa nam pieśń?
Data powstania utworu: nieznana
Autor: nieznany
Tytył: Gdy mały Aniołek poprosił o życie, gdy ujrzeć chciał słońce.