Definicja: Gdy umiera ktoś bliski, wpada nadzieja do ogródka niewiary
Bo czymże jest ludzkie życie, jak nie prochem rzuconym na wiatr?
Zostają listy, lukrowe pamiętniki, ślady szminki na rękawiczkach i nic więcej...
Pamięć odchodzi z biegiem wydarzeń
Zanika w błogiej nieświadomości
Początkowe potoki łez zamieniają się w skrawek suszy
Bywają jednak chwile zadumy
Zapach bzu w sercu ogrodnika odżywa na nowo
I wtedy strach pomieszany z tęsknotą zabija radość wiosny
Łagodny uśmiech zmarłego we śnie zrywa kwitnące kwiaty w ogrodzie nicości